ที่สุด
posted on 05 Jan 2010 23:41 by groundfloorเธอเดินออกจากบ้านไปตามถนนที่เธอย่ำผ่านมันทุกวัน
เธอเดินสวนใครสักคนที่เธอไม่รู้จัก
เธอคิด อีนังนี่สก๊อยจัง ใครปล่อยมันหลุดออกมาวะ
แล้วเธอก็เดินนวยนาดผ่านไป
-----
เธอเดินต่อไปอีกนิด ถึงป้ายรถเมล์
เธอมองผู้คนที่เดินผ่านเธอไป
มีบ้างที่มองเธอด้วยสายตาโลมเลีย
เธอมองตอบด้วยหางตา
เธอคิด เหอะ ไอ้พวกไม่เจียมกะลาหัว มองชั้นจัง ระดับชั้นเดินถนนแบบนี้ชั้นไม่เอาหรอกย่ะ ถุย!
----------
เธอก้าวขึ้นรถเมล์
นั่งลงบนรถที่นั่งเก่าสกปรก
จ่ายเงินให้พรักงานเก็บค่าโดยสาร
นิ้วมือสัมผัสโดนกัน
เธอสะดุ้งเล็กน้อย หลังจากรับเงินทอน
เธอเช็ดนิ้วมือตัวเองกับขากางเกงของเธอ
เธอคิด อี๊ สกปรกที่สุด บังอาจเอานิ้วมาโดนมือชั้น คิดอะไรรึเปล่ายะ
-----
เธอมองข้างทาง
รถจอดรับผู้โดยสารตามป้าย
เธอมองดูเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างทาง
เด็กสาวคนนั้นมองเธอ และเมินไป
เธอคิด โธ่อีนี่ หน้าตาอย่างกะชะนีหลุดจากป่า
มาหน้าชั้นหมั่นไส้ชั้นเหรอ เกิดมาสวยไม่เท่าชั้น
ก็อย่างนี้แหละนะ คนมันทำบุญมาไม่เท่ากัน
หล่อนน่ะมันคนละระดับ ไม่มีค่าจะมามองชั้นแบบนี้หรอกน่ะ
รถเมล์วิ่งออกไป เธอมองเด็กสาวด้วยหางตา
จนลับหางตาของเธอ
-----
รถเมล์จอดป้าย
เธอลงจากรถเมล์
เธอข้ามถนน จักรยานยนต์วิ่งผ่านหน้าเธอด้วยระยะห่างหนึ่งฟุต
เธอด่าในใจ
โธ่เอ๊ย ก็ขับรถแบบนี้แหละวะ ถึงได้มีปัญญาแค่มอเตอร์ไซค์คันไม่กี่หมื่น
ระดับพวกแกมันไม่มีสิทธิ์ที่จะขับผ่านชั้นเลยด้วยซ้ำย่ะ
-----
ตกเย็น
เธอกลับถึงบ้าน
ด้วยรถเมล์ และเดิน
เธออาบน้ำ
เธอคิด เรานี่ช่างเกิดมาโชคดีจริงๆ
สวย รวย รู้จักใช้ของดีๆ ติดดิน นั่งรถเมล์ได้ทั้งที่มีปัญญาขับรถหรูๆ
เรานี่ช่างเกิดมาโชคดีจริงๆเลย รู้จักลงไปหัดใช้ชีวิตแบบชาวบ้านธรรมดา
เรานี่โชคดีจริงๆเลย ทั้งที่ทั้งสวย รวย เก่ง ขนาดนี้
โธ่ ไอ้อีพวกชนชั้นล่าง วันนี้สัมผัสกันผ่านลมหายใจไปตั้งเยอะ ต้องล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาดเอี่ยมเลยทีเดียว
-----
เธอล้มตัวลงบนทืี่นอนหนานุ่ม
หลับตาลง ยิ้มน้อยๆ
เธอคิด ชั้นเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุด
ชั้นเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด
ชั้นเป็นผู้หญิงที่เพอเฟคที่สุด
แล้วเธอก็ก้าวเข้าสู้นิทรา
-----
เธอ ผู้สวยที่สุดในโลก หลับตาลง
เธอผู้สวยที่สุด ดีที่สุด เก่งที่สุด และเพอร์เฟคที่สุด ในโลกของเธอ