วันนี้พระจันทร์สว่างพอที่ฉันจะเขียนบางสิ่ง
สวัสดีพระจันทร์ สวัสดีดาวเหนือ สวัสดีรั้วลูกกรงที่กั้นฉันออกมาจากแสงจันทร์
สามสิ่งที่ฉันสวัสดี นั่งคุยกับฉันราวกับเราพูดภาษาเดียวกัน
ทั้งพระจันทร์ ดาวเหนือ และรั้วลูกกรง ตั้งใจฟังเรื่องราวของฉันเหมือนเคย
ขอบคุณจริงๆที่ทุกสิ่งยังอยู่ที่เดิม
...

ฉันกลับมาแล้ว กลับมาจากโลกประหลาดสีเทาหม่นกลิ่นควันบุหรี่
กลับมาสู่โลกสีลูกกวาดใบเดิม ที่ย้อมแว่นตาของฉันให้กลายเป็นสีส้มอมชมพู

ฉันห่างหายไปจากโลกสีลูกกวาดไปนาน นานมากจนฉันเกือบลืมมันไปแล้ว
โลกสีลูกกวาดของฉันยังอยู่ อยู่ที่เดิม
ดีใจที่มันยังคงมีอยู่
 
...
 
ในโลกสีลูกกวาดมีบานประตูสีรุ้ง
ประตูบานเดิมยังคงเปิดอยู่ 
ฉันเคยก้าวผ่านบานประตูนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
และทุกครั้งที่ฉันก้าวผ่านมันไป ฉันรู้อยู่แก่ใจ ว่าสุดท้ายฉันก็ต้องก้าวกลับมาที่เดิม
มันจะเสียเวลาชีวิตสักเท่าไรกันเชียว ฉันไม่เคยกังวล
แม้ว่าขากลับออกมาจากบานประตูสีรุ้ง ฉันอาจสะบักสะบอมไม่เหลือสภาพเดิมเลย
เหมือนที่เคยเป็นมา
 
ฉันมองเห็นเตียงนอนสายไหมอยู่หลังบานประตู
มันดูนุ่ม น่าทิ้งตัวเหมือนเคย
ฉันรู้ มันเป็นเพียงแค่ ภาพ ที่น่ามอง
เพราะครั้งหนึ่ง ฉันเคยทิ้งตัวลงไป 
เตียงที่น่านอนก็หายไป เหลือแต่ฉันนอนกองอยู่กับพื้น
พื้นสีลูกกวาด
 
...
 
ฉันได้กลิ่นอากาศ อากาศที่เป็นอากาศจริงๆ โชยมาจากหลังบานประตู
สูดเข้าไปให้เต็มปอด กลิ่นอากาศที่ฉันเกือบจะโหยหา
มันหวาน หวานเกินไป
แต่แม้ไม่โหยหา ฉันก็ยังอดไม่ได้ที่จะสูดมันเข้าไป
ไร้สติให้ระลึกถึงความเจ็บปวด ไร้สัมปชัญญะให้ควบคุมใดๆ
ฉันถูกตนเองมอมเสียแล้วล่ะ
 
...
 
ฉันได้ยินเสียงดนตรี
แว่วมาจากหลังบานประตู
มันเป็นท่วงทำนองประหลาดที่แสนไพเราะ จนฉันอดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟัง
เคลิบเคลิ้ม หลงไปพร้อมกับท่วงทำนองที่แสนดึงดูด
เป็นอีกครั้งที่ฉันไร้สติระลึกถึงความเจ็บปวด และไร้สัมปชัญญะจะควบคุมใดๆอีก
 
...
 
ขณะนี้ ฉันมึนเมากับสีสันและกลิ่นเสียง
 
...
 
พระจันทร์ ดาวเหนือ รั้วลูกกรง
ยังฟังฉันอยู่หรือเปล่า?
 
พระจันทร์ยิ้มให้ฉัน ดาวเหนือกระพริบแสง และรั้วลูกกรงนิ่งเฉย
 
....
 
แต่ ฉันมึนเมาไปกับสีสันและกลิ่นเสียงจริงๆแล้วล่ะ
เพราะขณะนี้ ฉันนอนอยู่บนพื้น ที่เคยเป็นเตียงสายไหม
 
...
 
มองกลับไปที่บานประตู 
ฉันก้าวผ่านมันมาตั้งแต่เมื่อไรกัน ไม่อาจทราบได้
แต่มันปิดลงแล้วล่ะ
 
...
 
ฉันไม่เห็นพระจันทร์ ดาวเหนือ และรั้วลูกกรงแล้ว
เหลือเพียงฉัน เตียงนอนสายไหม 
อากาศกลิ่นหวาน และท่วงทำนองประหลาดที่แสนไพเราะ 
 
ที่ขาดไม่ได้คือบานประตูสัรุ้งที่ปิดสนิท
 
.....
 
แม้ฉันไม่เห็นพระจันทร์ ดาวเหนือ และรั้วลูกกรง
ช่างปะไร ฉันมีโลกสีลูกกวาดอยู่
 
....
 
ให้ฉันหลอนตัวเองด้วยสิ่งเหล่านี้เถิด
ฉันพร้อมจะถูกมอมด้วยภาพ เสียง และกลิ่นที่แสนยั่วใจ
 
ฉันมองไปที่บานประตูสีรุ้งที่ปิดสนิท
 
หวังว่ามันจะเปิดออก ก่อนที่ฉันจะถูกเตียงสายไหมกลืนกิน
ก่อนที่ท่วงทำยองจะกลายเป็นเสียงกรีดร้อง 
ก่อนที่กลิ่นอากาศจะกลายเป็นควันบุหรี่
 
....
 
...
...
...
...
...
...
...
...
 
ฉันเห็นแสงจันทร์ลอดผ่านใต้บานประตู
 
................................................

Comment

Comment:

Tweet

เหมือนโลกแห่งความฝัน
( Hot! Hot! )

#1 By Nirankas on 2013-03-26 18:12