ครั้งที่ฉันยังเด็ก ฉันยังโกหกไม่เป็น จำได้ว่าครั้งหนึ่ง ขนมของฉันและพี่ๆ ถูกแบ่งไว้ไม่เท่ากัน
ฉันโวยวายอย่าทำไมฉันได้น้อยกว่าพี่ๆล่ะ ทำไมของพี่ถึงมากกว่า ฉันร้องไห้กระจองอแง อยากได้ขนมมากกว่านี้ คำพูดที่ฉันจำมาจากละครทีวีที่ฉีนยังไร้เดียงสาเกินกว่าจะเข้าใจ "ไม่ยุติธรรม!!"
 
เด็กอะไร แก่แดดชะมัด
 
.....
 
     นับตั้งแต่นั้นมา พ่อกับแม่ไม่เคยแบ่งขนมให้ลูกๆไม่เท่ากันอีกเลย ไม่ใช่แค่ขนม แต่ยังรวมไปถึงเสื้อผ้า ของเล่น ดินสอสี 
 
.....
 
     ฉันก่อเรื่องเพราะความ "ไม่ยุติธรรม!!" อีกหลายครั้งหลายครา เพื่อให้ได้สิ่งที่ฉันเชื่อ เชื่อว่ามันน่าจะยุติธรรม จนแทบไม่น่าเชื่อเลยว่าฉัน ซึ่งเป็นเด็กตัวเล็กๆที่ดิ้นปัดอยู่กับพื้นคนนั้น จะโตมา กลายพันธุ์มาเป็นฉันในวันนี้ได้อย่างไร? 
 
.....
 
     ทำไมฉันถึงยอมให้ความประนีประนอมเพื่อความอยู่รอดของฉันมันทำร้ายใครๆล่ะ ... เพราะความไม่ยุติธรรม...
 
     ฉันกลายเป็นผู้ใหญ่แบบนี้ได้อย่างไรกันนะ? ผู้ใหญ่ที่พยายามทำให้ทุกอย่างมันเป็นไปด้วยดี ราบรื่น ไม่มีการทะเลาะ แต่แท้จริงแล้ว เหมือนมีกับระเบิดอยู่ใต้ฝ่าเท้า พร้อมระเบิดออกมาเป็นความอัดอั้นได้ทุกเมื่อ
อย่างนั้นหรือ?
 
     ฉันเติบโตมา กลายมาเป็นฉันที่ยอมให้ความประนีประนอม เพื่อให้สิ่งต่างๆยังคงเดิม เพื่อให้ความสัมพันธ์ของใครๆยังคงอยู่ ฉันโยนความยุติธรรมทิ้งไปได้อย่างไร
 
...
 
บ้าจริง
 
ฉันพูดจาน้ำเน่าได้ขนาดนี้ได้อย่างไรกัน
 
............................... 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ระหว่างทางที่เติบโต
พวกเราหลงลืมอะไรในวัยเด็กไปบ้างนะ
Hot!

#1 By Nirankas on 2013-02-19 20:15