อรุณสวัสดิ์

posted on 18 Dec 2012 02:36 by groundfloor
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น เป็นเวลาหกโมงเช้า
...
       ฉันลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนที่ไม่ค่อยคุ้นเคย มองออกไปนอกประตูระเบียงที่เปิดอ้าซ่า รับแสงเช้า
ปล่อยให้ผิวหนังสังเคราะห์แสงสักครู่ คว้าบุหรี่ขึ้นจุดสูบ พ่นควันขึ้นไปบนเพดานห้อง
 
       ควันบุหรี่มันแทบจะดูเหมือนภาพระเบิดนิวเคลียร์เลยยังไงอย่างงั้น
รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป  แสงละมุนกลายเป็นแดดเผาผิว
ฉันลุกขึ้น ปิดประตู ปิดม่าน
...
 
(....................)
 
       เสียงใครก็ไม่รู้กรนดัง คร่อก! มาจากเตียงนอน ฉันหันกลับไปมอง งุนงง นี่ใครวะ?
เอ๊ะ? เมื่อคืนนี่กลับมาคนเดียวไม่ใช่หรือไง
อ๋อ... ฉันกลับมาคนเดียว
แต่มนุษย์ที่นอนกรนอยู่นั่น นอนรออยู่ที่นี่แล้วต่างหาก
 
..
 
ค่ะ แฟนฉันเองค่ะ
 
..
 
หรือให้ว่าง่ายๆ ภาษาบ้านๆ
 
 ผัวกูเองค่ะ
 
---------------
 
   คนบ้าอะไร นอนกรนแล้วกรนอีก ไม่ตกใจเสียงกรนตัวเองบ้างหรือไงกัน? เคยเตือนแล้วเตือนอีกให้ลดความอ้วนบ้าง ไปหาหมอบ้าง ไม่เคยเชื่อฉันบ้างเลย ฉันได้ยินทีไรก็อดบ่นในใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าหูมีไว้ประดับหัว ส่วนสมองมีไว้สั่งการกรนอย่างเดียวหรือไงกัน เฮอะ!
 
       ฉันเดินเข้าห้องน้ำ สูบบุหรี่ไปนั่งส้วมไป ฉันเป็นสาวที่แมนเกินไปหรือไง เธอถึงได้แมนใส่ฉันได้ขนาดนีี้
แปรงสีฟันเธอมีต้นหอมติดอยู่ ... อุจาดตาที่สุด แล้วนั่นอะไรน่ะ กางเกงในกองอยู่ในอ่างล้างหน้า บ้าไปแล้วเธอ
นี่ฉันต้องคีบมันออกมาโยนลงไปในตะกร้าผ้าจริงๆเหรอเนี่ย ทำไมฉันจ้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ชีวิตฉันเคยดีกว่านี้นะ ฉันเคยมีเวลายามเช้าที่สดชื่นกว่านี้หลายเท่าตัว มันหายไปไหนกัน?
 
        เสร็จธุนะในห้องน้ำเสียที ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ ตรงดื่งไปที่เตียง ตาเหลือบมองเวลาจากนาฬิกาที่ฝาผนัง หกโมงครึ่งแล้วสินะ ได้เวลาปลุกไอ้เจ้าคนแปลกหน้าบนเตียงนอนนั่นเสียที ฉันกระชากผ้าห่มออกอย่างแรง ดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย เพราะเธอยังไม่หยุดกรน เสียงกรนดังสนั่นเป็นจังหวะขลุกขลัก คนบ้าอะไรวะ หายใจทางไหนกันเนี่ยถ้ากรนได้ขนาดนี้ ไม่ขาดอากาศหายใจตายไปแล้วหรือไงเนี่ย?
 
...(ตาย)...
 
       จริงสินะ ถ้าเธอตายไปเพราะกรนจริงๆ ฉันก็จะพ้นจากชีวิตเส็งเคร็งแบบนี้เสียที แค่กดหมอนลงไปตรงนี้ แค่อุดปากอุดจมูกเธอตรงนี้ แค่นี้ เธอจะหายไปตลอดกาล มันไม่ยากเสียหน่อย
 
       สายตาของฉันจับจ้องพินิจใบหน้าของเธออย่างละเอียดอีกครั้ง ฉันมองเห็นริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้า ไร้ชีวิตชีวา ริมฝีปากแตกลอก ตีนการิ้วลึก ขนจมูกรุงรัง น่าเกลียดน่ากลัว นี่ฉันเคยรักผู้ชายคนนี้ลงไปได้ยังไง น่าขยะแขยงทุกอนูรูขุมขนเลย 
 
ฉันตัดสินใจแล้ว คว้าหมอนขึ้นกดหน้ามันเลยดีกว่า จะได้จบๆไป ชีวิตเฮงซวยที่ต้องตื่นมาเจอไอ้ผู้ชายสกปรกคนนี้ ให้มันจบไปเสียที เธอจะได้หายไปตลอดกาล
 
       ...เงื้อหมอนค้างไว้กลางอากาศ
       เธอลืมตา งัวเงีย ฉันตกใจ แข็งค้างอยู่ท่าเดิม
       แล้วเธอก็ยิ้ม
       ......
 
       ......
 
       "ฉันคงฆ่าเธอไม่ลงแล้วล่ะ เสียดายรอยยิ้มประหลาดๆของเธอ" ฉันพูดออกไปจากความรู้สึกจริงๆ 
 
        ..... 
 
       เธอยิ้มอีก แล้วพูดว่า "อะไรของคุณ ลงไปได้แล้ว ผมหนัก"
 
.......
 
                ฉันจะเกลียดจะกลัว ขยะแขยงเธอเท่าไร สุดท้ายแล้วเธอก็ยิ้ม ยิ้มให้ฉันอย่างเข้าใจและอบอุ่น 
ฉันจะฆ่าคนที่เข้าใจความโรคจิตของฉันมากขนาดนี้ลงได้อย่างไร 
 
คิดแล้ว ฉันก็อดยิ้มไม่ได้
 
---------------------------
 
อรุณสวัสดิ์ค่ะ สามี ^^
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เป็นคู่ที่น่ารักดีนะ
คิดจะฆ่ากันแต่เช้าเลย
sad smile sad smile Hot!

#1 By Nirankas on 2012-12-18 07:31