Subnormal

ชั้นเหมือนกำลังลอย

ลอยอยู่ในน้ำ

มองไม่เห็นทิศทาง

ซ้าย หรือขวา หน้า หรือหลัง

รู้เพียงแต่ จม หรือ ไม่จม

ชั้นเลือกที่จะกระโดดลงมา จากเรือที่มั่นคงเพียบพร้อมและหรูหรา

ลงมาลอยคอโดยกอดท่อนไม้ท่อนหนึ่งเอาไว้

ชั้นกอดมัน สำลักน้ำ ทรมาน กลัว

แค่ชั้นปล่อยมือออกไป แล้วว่ายกลับไปสู่เรือลำที่ชั้นจากมา

ชั้นก็ไม่ต้องทรมานอีกแล้ว

ชั้นไม่ทำ

ชั้นแค่เกาะมัน แล้วกอดมันไว้ ดวงตายังมองเห็นเรือลำนั้น

ชั้นไม่มีความกล้าพอที่จะปล่อยมือ ออกจากท่อนไม้ท่อนนี้

ชั้นกลัว กลัวว่าถ้าชั้นปล่อยมันไป ชั้นอาจไม่เข้มแข็งพอที่จะว่ายไปยังเรือ

และชั้นจะจมลง จมลง ลำพัง

นานวันไป

ท่อนไม้ท่อนนี้ ที่ชั้นกอดเอาไว้

มันผุพังไปตามกาลเวลา หรือผุพังไปตามแรงที่ชั้นกอด

แต่ชั้นยังคงกอดมันไว้

ตอนนี้ ดวงตาของชั้นพร่ามัว

จนไม่อาจมองเห็นได้แล้วว่าเรือลำนั้นอยู่ที่ไหน

ตอนนี้ สัมผัสของชั้นด้านชา

จนไม่อาจรู้ได้ว่าท่อนไม้ที่ชั้นกอดไว้ มันกลายเป็นแค่เศษไม้เล็กๆ

และอีกไม่นานมันจะสลายไป ทิ้งให้ชั้นจมลง จมลง ลำพัง

ชั้นรู้

ถ้าชั้นยังคงดื้อดึงกอดท่อนไม้นี้เอาไว้

วันหนึ่ง ชั้นอาจจมลง จมลง

หรือชั้นอาจแข็งใจว่ายไปหาเรือลำนั้น แม้ดวงตาชั้นจะพร่ามัวก็ตาม

แต่ชั้นไม่กล้าพอ

ที่จะปล่อยมือ

ชั้นไม่กล้า ชั้นกลัว ชั้นกลัว

ชั้นห้ามท่อนไม้ไม่ให้ผุฟังไม่ได้ นอกเสียจากชั้นจะปล่อยมันไป

แต่ชั้นก็ไม่กล้าพอที่จะปล่อยมือจากมัน

วันหนึ่ง ชั้นคงจมลง จมลง ลำพัง

สู่สถานที่ที่ความมืดมิดเป็นนิรันดร์

วันหนึ่ง ชั้นคงจมลง จมลง ลำพัง 

ความหวังเล็กๆของชั้น

มันก็แค่เพียงไม่ต้องการให้ท่อนไม้นี้ผุพัง

โดยที่ชั้นยังกอดมันไว้อยู่

ความหวังเล็กๆนี้ ของชั้น

มันไม่มีวันเป็นจริงหรือไร

ความหวังเล็กๆของชั้น

มันก็แค่เพียงหวังให้ท่อนไม้ท่อนนี้

กลายเป็นเรือที่แข็งแรงได้ในซักวัน

ความหวังเล็กฟนี้ ของชั้น

มันไม่มีวันเป็นจริงหรือไร

หรือชั้นจะต้องทน

ทรมานต่อไปทั้งที่ใจล้าเหลือเกิน

รอวันที่จะต้องจมลง จมลง ลำพัง

สู่สถานที่ที่ความมืดมิดเป็นนิรันดร์

วันนั้นชั้นคงจมลง จมลง จมลง.....

เพียงลำพัง

edit @ 26 May 2009 00:40:31 by GroundFloor