Subnormal

นี่ก็ครบเดือนหนึ่งแล้ว ที่อิชั้นออกจากงาน

ทำไมน่ะหรือคะ ร้านที่อิชั้นทำงาน

จำเป็นต้องปิดกิจการ!!!!!

ไม่ใช่ว่าค้าขายขาดทุนมานานเป็นเหตุผลหลัก

ไม่ใช่ว่าเจ้านายอิชั้นหมดกำลังใจในการทำงาน เพาะทำงาน7วันไม่มีหยุด

ไม่ใช่ค่ะ

แต่เป็นเพราะผู้ใหญ่ที่เป็นหุ้นส่วน ยกเลิกสัญญาเซ้งร้าน โดยไม่บอกหนักงานในร้านล่วงหน้า

ถ้าตามกฏหมาย รู้สึกว่าจำเป็นจะต้องจ่ายค่าอะไรซักอย่างให้พนักงาน เหะๆ

แต่นี่ไม่ได้หวังเงินชดเชยอะไร แต่มันใจหายค่ะ

ถ้าบอกก่อนล่วงหน้า อาจจะมีเวลาทำใจได้มากกว่านี้

อิชั้นรู้ล่วงหน้าก่อนที่ร้านต้องปิดประมาณ1อาทิตย์ ไม่มากกว่านั้น

อิชั้นทำงานที่นี่ รักร้านกาแฟร้านนี้ รักพี่ที่ทำงานด้วยกันทุกวัน

รักทุกๆอย่าง รักแม้กระทั่งถังขยะที่อิชั้นยกไปเททุกวัน รักมาก

ร้านนี้เป็นที่ๆสอนให้อิชั้นเรียนรู้ทุกๆอย่างเกี่ยวกับกาแฟ เท่าที่อิชั้นสามารถรู้ได้

กลิ่นกาแฟที่อิชั้นนั่งสูดทุกวันอย่างกับคนติดยา มันไม่มีแล้ว

ต่อให้กลิ่นกาแฟที่ไหน ก็ไม่เหมือนของร้านนี้ คิดถึงเหลือเกิน

คิดถึงลูกค้า ทั้งขาประจำและขาจร

คิดถึงรอยยิ้มที่ลูกค้าหลายท่านมอบให้เมื่อพอใจในรสชาติกาแฟหรือบริการ

แก้วทุกใบ จานทุกใบ ช้อนทุกคัน อิชั้นล้างมาหมดแล้ว

เครื่องทำกาแฟเครื่องนั้นที่อิชั้นฝึกทำกาแฟมาหลายเดือน เช็ดถูทำความสะอาดทุกวัน

มันหายไป........

ความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่มันมากเกินกว่าที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้หมด

พูดได้แค่ อิชั้นมีความสุขเหลือเกินที่ได้ทำงานที่นี่ มีความสุขที่ได้หัดทำกาแฟ

มีความสุขที่ได้เสิร์ฟกาแฟให้ลูกค้า

มีความสุขที่ได้พูดคุยกับลูกค้าต่างชาติหลากหลายภาษา

มีความสุขที่ได้ถูพื้น เช็ดกระจก เช็ดโต๊ะ เทขยะ

มีความสุขที่ได้เปิดร้าน ยกโต๊ะเก้าอี้ จัดร้านให้น่านั่งเท่าที่ทุกอย่างจะอำนวย

มีความสุขที่ได้เห็นร้านนี้เปิดกิจการ มีความสุขจริงๆ

ต่อให้อิชั้นโดนไล่ออก อิชั้นก็จะมาเป็นลูกค้าของร้านนี้ เพราะอิชั้นรักที่นี่

แต่ตอนนี้ เมื่ออิชั้นเดินผ่านที่ๆเคยเป็นร้านกาแฟ

ที่ตอนนี้ ติดป้ายเซ้งอยู่หน้าร้าน

ในร้านว่างเปล่า ไม่มีแม้เก้าอี้หรืออะไรที่บ่งบอกสิ่งที่มันเคยเป็น

ไม่มีอะไรเลย มันว่างเปล่าจริงๆ

อิชั้นใจหาย คิดถึงเหลือเกิน

ตอนนี้ ต่อให้ต้องเจอลูกค้าแย่ๆ ต่อให้ต้องโดนตำหนิทุกวัน อิชั้นก็ยอม ขอแค่ให้มีร้านนี้ต่อไป

แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ อิชั้นทราบดี

ตอนีน้ก็ คงได้แต่เก็บร้านนี้ไว้ในความทรงจำ

ร้านแห่งความทรงจำที่อิชั้นรัก

รักมาก

จะจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับร้านนี้

ตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้าไปสมัคงาน ชงกาแฟแก้วแรก

ดื่มกาแฟแก้วแรกที่เป็นฝีมือตัวเอง เสิร์ฟกาแฟที่เป็นฝีมือตัวเองให้ลูกค้าทานเป็นครั้งแรก จะจำทุกเรื่องราว

จนถึงวันสุดท้ายที่เก็บข้าวของ แก้ว จาน ลงในลังกระดาษ

จดจำลูกค้าคนแรกและคนสุดท้ายที่อิชั้นเสิร์ฟกาแฟให้

ไม่ลืม แน่นอน

ลาก่อน ร้านแห่งความทรงจำ

บอกได้เพียงแค่ว่า คิดถึงเหลือเกิน

ในอนาคต หากมีโอกาส ขอให้เราได้ร่วมงานกันอีกนะ

พี่นัท ลูกศร พี่กิ๊ฟท์

ขอบคุณพี่บิณ พี่แบ๊ง น้องตง น้องหมู ลูกค้าประจำ ที่มาช่วยกันปิดร้านเป็นครั้งสุดท้าย

ขอบคุณ ร้านแห่งความทรงจำ Coffee @ Station